نام فایل : تاریخ درخشان پزشکی در ایران

فرمت : .ppt

تعداد صفحه/اسلاید : 26

حجم : 1714 کیلوبایت

بسم لله الرحمن الرحیم


ای وه پنتائو ای وه اشائو
راه در جهان یکی است و آن راستی (هنجار یا اشا) است
زبان آدمی؛ کلک فرشته ای است که بر او گمارده اند و آب دهان او مرکبش؛ و کاغذش پوست او؛ و آدمی فرشته اش را نامه ای املا می کند خطاب به خدای خویشتن؛ پس؛ پیش از آنکه فرصت بازنگری از دست برود؛ باید نیک بنگرد که به املای چه مشغول است؛ روزگار عجیبی بود روزگار پزشکی کهن؛ روزگاری که از سنگ و گل؛ بوی دل می آمد و اکنون روزگاری که از دل؛ بوی سنگ آيد




واژه زيباي پزشكي يك واژه ديرينه ايراني است كه به وجود تحولات 8 هزار ساله هنوز ريشه و بن آن محفوظ مانده است. نخستين ريشه اين واژه در اوستا بنام بئشه زه به معني آسيب زدا یا به چم بسوی اشا برنده؛ آمده است.

از ميان انواع پزشکان: اشوپزشک ( بهداشت)؛ داتوپزشک (پزشک قانونی)، گياه
پزشک (اوروپزشک)، کرتوپزشک ( جراح)؛ آسيب زدايي توسط تلقين كلام مقدس
(مانتره پزشک یا روانپزشک)، تن پزشک (Tan, Beshaze ( هماگ پزشک
(پزشک عمومی) را می توان نام برد.
واژه اوستايي سپس در زبان پهلوي به صورت بئشه زك و سپس در ادوار بعدي به صورت بزشك و پزشك در آمده است.


استاد پورداود – محمد معين: مزديسنا و تاثير در ادب پارسي

وجود انسان در فرهنگ پزشکی ایران
که جهان=جهان كوچك (انسان) تصویر آیینه ای مه جهان
(جهان آفرینش) است تنو: (وجود فیزیکی)
بئوذ یا بوی: (بو و خاصیت انسان)
دئنا: (وجدان؛ وجود اجتماعی)
اوروان: (جان دوم)
اهو: (جان؛زندگی)
پیکر: (قالب انسانی)
بیمار: (وی مار؛ بيماري روان)
ناخوش: (بيماري تن)




....